به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، بهروز سلطانی، دروازه‌بان نامدار دهه شصت فوتبال ایران و پرسپولیس، در گفتگویی مفصل به بیان خاطرات و دیدگاه‌های خود پرداخت. سلطانی که سابقه بازی در تیم ملی را نیز در کارنامه دارد، از چگونگی ورود خود به دنیای فوتبال و فراز و نشیب‌های دوران بازی‌اش سخن گفت.
وی در ابتدا اشاره کرد که رشته ورزشی اصلی او والیبال بوده و تا آستانه دعوت به تیم ملی نوجوانان نیز پیش رفته بود، اما با اصرار اطرافیان وارد فوتبال شد و به تیم کیان پیوست. سلطانی از تجربه حضور در بازی‌های مهم با تیم کیان و همچنین مواجهه‌اش با علی پروین پس از گلی که به پرسپولیس زد، یاد کرد.
سلطانی در ادامه به دوران شاگردی خود نزد زنده‌یاد ناصر حجازی اشاره کرد و دلیل نپیوستن به استقلال را جلوگیری از قرار گرفتن استاد خود در جایگاه ذخیره عنوان کرد. او همچنین خاطره‌ای از مشورت با حجازی پیش از پیوستن به پرسپولیس تعریف کرد و از دعوت به تیم ملی برای حضور در جام جهانی ۱۹۷۸ سخن گفت که به دلیل کم سن بودن، از لیست نهایی خط خورد.
وی با اشاره به بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ دهلی، از طرح ۲۷ ساله‌ها که موجب کنار رفتن ناصر حجازی از تیم ملی شد، سخن گفت و این اتفاق را باعث هموار شدن مسیر حضور خود در تیم ملی دانست. سلطانی همچنین تجربه‌اش در بازی با تیم ملی در چین تحت هدایت محمود یاوری را بازگو کرد و از تعویض زودهنگام خود در آن بازی و سپس فیکس شدن در بازی‌های بعدی گفت.
یکی از خاطرات مهم سلطانی، مربوط به بازی در جام ملت‌های ۱۹۸۴ سنگاپور و تعویض بحث‌برانگیز خود با حافظ طاحونی در دقیقه ۱۱۸ بازی مقابل عربستان بود. او این تعویض را بزرگترین اشتباه دوران ورزشی ناصر ابراهیمی، سرمربی وقت تیم ملی، دانست و به وعده اهدای آپارتمان از سوی هاشمی رفسنجانی در صورت قهرمانی در آن رقابت‌ها اشاره کرد.
سلطانی همچنین به دوران حضور خود در آلمان و پیوستن به باشگاه کلن اشاره کرد و صراحتاً اعلام نمود که تنها دروازه‌بان سوم این تیم بوده است. وی دلیل عدم موفقیت فوتبالیست‌های ایرانی در اروپا را سختی شرایط تمرینی و رقابتی دانست و به علیرضا بیرانوند توصیه کرد که به اروپا نرود.
وی در ادامه به موضوع عدم بیمه شدن حمید درخشان و ناصر محمدخانی در آلمان پرداخت و دلیل آن را اعتقاد شرکت‌های بیمه به احتمال بالای مصدومیت این بازیکنان به دلیل تکنیک بالایشان عنوان کرد.
سلطانی از عدم دلخوری خود از ذخیره بودن در کنار احمدرضا عابدزاده در جام صلح و دوستی سال ۱۳۶۸ سخن گفت، اما از اتفاقاتی که در باشگاه پرسپولیس برایش رخ داد، ابراز ناراحتی کرد. او خاطره بازگشت شبانه خود از آلمان برای حضور در دربی سال ۱۳۶۵ و پیروزی سه بر صفر پرسپولیس را بازگو کرد و از ذخیره شدن خود پس از این بازی انتقاد کرد.
دروازه‌بان سابق پرسپولیس همچنین به موضوعاتی چون دستگیری رقیب خود در چین، اشتباه وحید قلیچ در اعلام نام ورزشگاه، بهترین لباس‌های دروازه‌بانی، و همچنین عدم توانایی علی پروین در مربیگری صرف نظر از قدرت مدیریتش اشاره کرد. او از علی پروین بابت عدم حمایت از پیشکسوتان پرسپولیس دلخور بود.
سلطانی با انتقاد از نحوه انتخاب مربی دروازه‌بانان در پرسپولیس، پارتی‌بازی را عامل اصلی ناکامی فوتبال ایران دانست و خواستار استفاده از مربیان توانمند شد. وی همچنین خاطره رد کردن پسر یکی از مقامات ارشد کشور برای حضور در کلاس‌های دروازه‌بانی خود را تعریف کرد و بر حق‌محوری تاکید نمود.
او از جلسات مستمر خود با برانکو ایوانکوویچ در دوران سرمربیگری او در پرسپولیس و ارائه مشاوره به وی سخن گفت و به مافیای فوتبال در معرفی دستیاران برانکو اشاره کرد. سلطانی با انتقاد شدید از مدرک دکتری علیرضا بیرانوند، از رفتارهای او در فضای مجازی و همچنین ماجرای بازگشت به پرسپولیس با وجود دریافت پول هنگفت، گلایه کرد.
وی با ذکر خاطره‌ای از احترام گذاشتن علی دایی به کارگران خود، از او تمجید کرد، اما از انتخاب مربیان استقلالی توسط دایی در مقطع سرمربیگری پرسپولیس ابراز دلخوری نمود. سلطانی همچنین محسن خلیلی را پیشکسوت پرسپولیس ندانست و او را عامل کنار گذاشتن مربیان موفق در رده پایه عنوان کرد.
این پیشکسوت فوتبال ایران، با انتقاد از وضعیت فعلی فوتبال، به سن بالای بازیکنان تیم ملی و کادر فنی ضعیف اشاره کرد و عنوان نمود که امیر قلعه‌نویی نیز حریف شرایط موجود نیست. او از پاداش گرفتن سرمربی تیم ملی پیش از شروع رقابت‌ها انتقاد کرد و وضعیت فوتبال ایران را رو به سقوط توصیف نمود.
سلطانی در خصوص مقایسه دروازه‌بانان، ضمن احترام به احمدرضا عابدزاده و ناصر حجازی، پنالتی گرفتن بیرانوند مقابل رونالدو را شانسی دانست و سید حسین حسینی را دروازه‌بان شش‌دانگ واقعی قلمداد کرد. او همچنین ریکاردو ساپینتو را مربی دیوانه و دلقک توصیف کرد و دلیل جدایی حسین حسینی از استقلال را او دانست. در پایان، سلطانی از مهدی تاج و مهدی محمدنبی خواست تا با قهرمانی در جام ملت‌های ۲۰۲۷ از فوتبال خداحافظی کنند و بر لزوم انتخاب افراد بر اساس لیاقت و کارایی تاکید ورزید.
